|
Bóg się rodzi, moc truchleje:
Pan niebiosów obnażony !
Ogień krzepnie, blask ciemnieje,
Ma granice Nieskończony ?
Wzgardzony, okryty chwałą,
Śmiertelny król nad wiekami.
A słowo ciałem się stało
I mieszkało między nami.
Cóż masz, niebo, nad ziemiany ?
Bóg porzucił szczęście swoje,
szedł między lud ukochany,
Dzieląc z nim trudy i znoje.
Niemało cierpiał, niemało,
Żeśmy byli winni sami.
A słowo ...
W nędznej szopie urodzony,
Żłób mu za kolebkę dano !
Cóż jest, czym był otoczony ?
Bydło, pasterze i siano.
Ubodzy, was to spotkało
Witać Go przed bogaczami !
A słowo ...
Podnieś rękę, Boże Dziecię,
Błogosław ojczyznę miłą,
W dobrych radach, w dobrym bycie
Wspieraj jej siłę swą siłą,
Dom nasz i majętność całą,
I wszystkie wioski z miastami.
A słowo ...
|